Najveća kolonija belih roda u Srbiji porasla na 75 aktivnih gnezda

Društvo za zaštitu i proučavanje ptica Srbije (DZPPS) saopštilo je da najveća kolonija belih roda u Srbiji, koja se nalazi na nedovršenom betonskom objektu pored auto-puta u Novom Sadu, nastavlja da raste i ove godine broji čak 75 aktivnih gnezda. Reč je ujedno o jednoj od najvećih kolonija ove vrste u Evropi.

Tokom snimanja i kartiranja kolonije, obavljenog 25. juna, utvrđeno je prisustvo 75 aktivnih gnezda. Prema dostupnim podacima, veća je jedino kolonija u španskom gradu Alfaro, koja broji oko 120 gnezda.

Razvoj novosadske kolonije prati se od 2014. godine, kada je na betonskoj konstrukciji nedovršene zgrade pronađeno prvo gnezdo. Za nešto više od decenije, ovaj neobični objekat postao je jedinstveno utočište za jednu od najprepoznatljivijih ptica Srbije.

Iz DZPPS-a očekuju da će od kraja juna do sredine jula koloniju napustiti gotovo 300 mladunaca, koji će krenuti na svoje prvo veliko putovanje ka zimovalištima u podsaharskoj Africi. Bele rode tokom migracije prelaze oko 12.000 kilometara u jednom smeru, pri čemu su izložene brojnim opasnostima, poput gubitka staništa, krivolova, kao i sudara i kratkih spojeva na električnim vodovima.

Pročitajte još:

• Novi drvoredi i pošumljavanje u 25 lokalnih samouprava
• Volonteri Erste Banke u akciji za uređenje Specijalnog rezervata prirode Zasavica
• UNESCO proglasio 14 novih rezervata biosfere, među njima prvi i u Crnoj Gori

Posebno su ugrožene mlade rode, koje se na mesto izleganja uglavnom ne vraćaju tokom prve dve godine života, dok ne dostignu polnu zrelost. U tom periodu borave u Africi, a procenjuje se da se nakon tri godine na rodno gnezdo vrati tek jedna od deset mladih ptica.

– Fascinantan prizor tolikog broja belih roda u gnezdima na jednom mestu postaje još fascinantniji kada znamo koliki put rode prelaze da bi se ovde gnezdile i koje sve opasnosti izbegnu one koje uspešno dođu. To nas još više obavezuje da se ova kolonija očuva kao velika prirodna vrednost – poručuje Uroš Stojiljković iz DZPPS-a.

Iako predstavlja izuzetan primer prilagođavanja prirode urbanom okruženju, novosadska kolonija ukazuje i na gubitak prirodnih staništa. Rode koje se gnezde na obodu grada značajan deo hrane pronalaze na gradskoj deponiji, ali i na ostacima nekadašnjih vlažnih staništa uz Dunav. Ritovi, bare i plavne livade, koji su vekovima predstavljali njihova prirodna hranilišta, danas su u velikoj meri nestali usled urbanizacije i intenzivnog korišćenja prostora.

– Kolonija od 75 gnezda pokazuje koliko je priroda sposobna da se prilagodi čoveku, ali i koliko je čovek dužan da sačuva ono malo prirodnih staništa koja su joj preostala – zaključuje Stojiljković.

Energetski portal